سخن از اینجا آغاز می شود، آقای موسوی که نخست وزیر محبوب خمینی بود هنوز توضیحی در مورد پرونده خویش درباره کشتار سال 67 مطرح ننموده است که حتا به مدت طولانی نیز در مجمع تشخیص مصلحت نظام در کنار اکبر هاشمی رفسنجانی و دیگر سرکردگان رژیم حضور داشته و هربار به گفتگو با هواداران اصلاح طلبی و به ویژه طرفداران او پرداخته شده آنها نه تنها به انکار حضور اجرایی موسوی در آن کشتار زندانیان سیاسی پرداخته اند بلکه تلاش بر این دارند که وی را از هرگونه همکاری با رژیم و سرکوب مردم در سالهای سیاه دهه 60 پاک سازند. علاوه بر آن بیانیه هایی که در دوران سرکوب مردم پس از انتصابات سال گذشته از طرف ایشان صادر شدند و آشکارا در آن اعلام می شد که آقای موسوی می خواهند دوباره ایران را به دوران " طلایی...!!!!!" سالهای حضور رهبرش خمینی بازگرداند و یا اینکه ایشان پیش از انتخابات و حتا پس از آن می گفتند " هرکس که برای براندازی رژیم تلاش کند از مردم نیست و باید از آنها دوری کنید " و " با کسانی که نظام را قبول ندارند همکاری نخواهم کرد " خود جای پرسشی بزرگ دارد.
هواداران اصلاحات و موسوی همیشه در تلاش هستند که با تحمیق عوام و یا مخالفانشان به آنها بقبولانند که آقای موسوی اگر حرفی از سکولاریزه شدن ایران نمی زند برای این است که "اکنون زمانش نیست" یا " برای ایشان خطرناک است که به این صراحت این موضوع را مطرح کنند چون پس از آن جانش به خطر می افتد." ولی هیچکدام به این پرسشها پاسخ مستند و منطقی و قابل قبول نمی دهند که : پس چه زمان باید ایشان این حرفها را بزنند؟ چرا آقای موسوی موضعی روشن و آشکار در برابر نوک هرم قدرت در نظام جمهوری اسلامی نمی گیرد و از او نام نمی برد؟ چرا ایشان - که شما هواداران او را فردی دموکرات و آزادیخواه و دلسوز ایران و مردم ایران می دانید - با اینکه می بیند مردم در خیابانها علیه حکومت سرکوبگر دیکتاتوری سید علی خامنه ای و شخص خود خامنه ای شعارهای تند و خشمگینانه می دهند با پیش گرفتن رفتارهای ضد و نقیض در برابر حوادث یکسال گذشته خیزش مردم برای رهایی از دست حکومت آخوندها را به سکون گرایید و یکی به نعل و یکی به میخ می زند و هیچگاه از رفراندوم سلامت و بی تقلب زیر نظر سازمانهای جهانی برای جمهوری اسلامی " آری " یا " خیر " سخن نمی گویند؟ هواداران ایشان مخالفان موسوی را تفرقه افکن و باعث دو دستگی بین مردم می دانند ولی تا به حال از خود نپرسیده اند که این رفتارهای آقای موسوی در سال گذشته چه سودی برای حرکت مردم داشته است که هیچ، بلکه خود ایشان و اصلاح طلبها دلیل ریشه ای دو دستگی بین مردم می باشند.
با دیدار از خانواده های چند زندانی سیاسی و یا کشته شده به دست مزدوران جمهوری اسلامی آیا می خواهند از خود رفع تکلیف کنند و یا تنها دنبال خوراکی برای رسانه های سبز اصلاح طلبها هستند؟ رسانه هایی که گاهی برخی از آنها درست مانند روزنامه کیهان جمهوری اسلامی عمل می کنند و به کیهان سبز مشهور شده اند. اینکه می گویم سمت اجرایی در کشتار 67 داشته اند بیخود نیست. دلیل از این آشکارتر که چطور ممکن است نخست وزیر کشوری از صدور چنین حکمی در رده بالای حکومت بی خبر باشد و نداند که کنار گوشش چه گذشته است. سخن از اعدام یک نفر و دو نفر نبود (که البته اگر یک نفر هم باشد باز درد آور است) سخن از اعدام گروهی بود که بالای 4000 نفر اعلام شده است.
هدف از این نوشتار یاد آوری گفته های ایشان در آن سالها و بررسی بخشی کوچک از عملکرد ایشان در طول بیست و چندسال گذشته است و برای همین سخن در مورد کشتار 67 را در همین نقطه رها می کنیم و نتیجه گیری را به عهده خواننده گرامی می گذاریم.
ایشان در " نخستین گنگره شعر و ادب دانشجویان سراسر کشور، تهران، 26 آذر 1363 می گوید: "
" استعمارگران می خواهند ملت ما را از هویت اسلامی خودش جدا کنند. این کار به طور سازمان یافته ای از کشور ما شروع شد و اثرات تخریبی به جای گذاشت. البته تنها سیاست اسلام زدایی نبود که در کشور ما پیاده می شد، همیشه حسابگریهایی هم برای آن وجود داشت مثل ناسیونالیسم. زنده کردن استخوانهای پوسیده و ارزشهایی که بر پایه آنها نظام مملکت به صورت جاودانه قلمداد می شد از مسایلی هست که استعمارگران روی آن زحمت زیادی در کشور ما کشیدند. کار به جایی کشید که ما در عرصه فرهنگ و هنر یعنی در معماری می بایست از معماری در دوران هخامنشی الگو می گرفتیم. ما برای اینکه بر این فاجعه فایق بیاییم شهید مطهری، شهید مفتّح، شهید بهشتی، شهید باهنر و... را قربانی دادیم."
رک تر از این نمی توانستند حرف خود را بزنند، یعنی ما هرچه داریم مربوط به پس از اسلام است و پیش از آن مایه ننگ و سرافکندگی ایرانیهاست. ناسیونالیسم برای ما باید بی معنی باشد و چرا کسی باید به وطنش عشق بورزد و نگذارد خاک آن به تاراج رود یا خدمات گذشتگانش را به یاد بیاورد؟ این استعمارگرانی که ایشان از آنها سخن می گویند کیستند؟ انگلیسیها؟ آمریکاییها؟ شوروی (در آن سالها)؟ یا عربها که هزار و سیصد هشتاد سال پیش ایرانیان را قتل عام کردند و به زور شمشیر اسلام را بر ما سلطه گر ساختند؟ تا جاییکه به خاطر می آوریم تا بوده این کشورها یا ما را اشغال کرده و با ما در جنگ بوده اند (انگلستان، روسیه) و یا همیشه تلاش داشته اند که برای رسیدن به منافع بیشتر در ایران از دیگری پیشی بگیرند و از هیچ ترفند و دسیسه ای برای متزلزل کردن حکومتها در ایران دریغ نداشته اند. آیا به راستی اینها که نام بردیم به نفعشان بوده که ما به تاریخ و گذشتگان خود افتخار کنیم..!!!؟ اینکه ما معماری زیبای هخامنشی را که مایه سربلندی تاریخ کشور ما هست و نخستین منشور حقق بشر هم به دست کورش کبیر نگاشته شده و پایه گذار حقوق بشر کنونی در سازمان ملل استف آیا شرمندگی دارد؟ به نظر آقای موسوی ، مطهری که پدران ایرانیان و هر که از پدرش در زمینه پاسداشت آیینهای زیبای ایران باستان پیروی کند را " خر " نامید قربانی شد.!! تا فاجعه سازمان یافته استعمارگران را خنثی سازد..!
ایشان در " مقاله هنر و ناسیونالیسم، روزنامه جمهوری اسلامی، نقل از هفته نامه ایران تایمز، 26 شهوریور 1361 " گفته بودند:
" _ مسئله اتّکا به نظام ارزشی ایران پیش از ظهور اسلام، یعنی تکیه بر تاریخ هخامنشیان و ساسانیان و دوران سلاطینی که پیش از اسلام در ایران بودند و نظامهایی که آن مواقع در ایران وجود داشتند در کشور ما سوغاتی بود که به منظور اسلام زدایی از فرهنگ صادر شده بود. تکیه می شد بر عوامل ناسیونالیستی و بر عواملی نظیر خون و خاک و عناصری از این قبیل که در ناسیونالیسم به آن برخورد می کنیم. برگزاری هزاره فردوسی در سال 1313 و پیراستن زبان فارسی از کلمات عربی که بر اساس ناسیونالیسم صورت می گرفت توطئه ای از سوی غربی ها برای نابودی اسلام بود. همان موقع که در ایران با توسل بر باستانشناسی خرابه های تخت جمشید از خاک بیرون کشیده می شد و تاریخی ساخته می شد تا ملت ما اجبارا به آن تاریخ افتخار کند، در حالیکه آن تاریخ کاملا بیگانه ای از اسلام بود. تاریخ پیش از اسلام و ارزشهای آن هزاران سال بود که مرده بود و به این ترتیب دوباره احیاء می گشت. هنرمندان ایرانی از هنرها و ادبیات ایران صحبت می کردند ولی در تمام مجموعه های کارهایشان یک کلمه ای از داستانهای کربلا نبود ."
بله.. به نظر جناب مهندس (!) موسوی، همه چیز در ایران "باید " اسلامیزاسیون شود و بدون اسلام هیچکدام از بخشهای تاریخ، فرهنگ، هنر یا ادبیات ما نه حقیقی است و نه مایه افتخار بلکه حتا دسیسه غرب و استعمارگران است. آیا این معنی دموکراسی هست که ایشان قرار هست برای ایرانیان به هدیه بیاورند؟ دموکراسی از نوع میرحسین..! اینکه ما بخواهیم پارسی سخن بگوییم و با فرهنگ ایرانی ازدواج و زندگی کنیم یا هویت و اصالت داشته باشیم برای ایشان ناخوشایند است. چه بسا که شاید اگر قدرت داشتند و می توانستند، ممکن بود حتا زبان و تقویم رسمی ایران را نیز از پارسی به عربی دگرگون سازند همانطور که خمینی نماد شیر و خورشید روی پرچم ایران را به بهانه مضحک " تعلق به نظام شاهنشاهی به ویژه پهلوی " با سمبل سیکهای هندی در میان و الله اکبر عربی در حاشیه رنگها عوض کرد. به نظر او تاریخ هخامنشیان و ساسانیان " ساختگی است " و مردم " اجبارا به آن افتخار می کنند." همه کشورهای دنیا هر روز به دنبال کشف حتا یک سانتیمتر خرابه متعلق به 100 سال پیش هستند تا ثابت کنند که پیشینه ای دارند و بر تاریخ و فرهنگشان ببالند ولی باستانشناسی تخت جمشید و پرسپولیس را ایشان توطئه غربیها می خواندند. اگر اینگونه است که ما چقدر باید بی صفت باشیم که به غربیها پشت کنیم چون آنها می خواستند برای ما تاریخ چند هزار ساله بسازند تا ما به آن افتخار کنیم و به رخ خود غربیها بکشیم..!
لازمه سکولاریسم که می توان گفت خواسته قشر گسترده ای از مردم ایران به ویژه جوانها در این روزها است، این است که دین در نباید در مسایل حساس سیاسی و زندگی مردم حضور داشته باشد. ترجمه سکولاریسم هم به همین موضوع بر می گردد. اینکه آقای موسوی در یکسال گذشته موضع روشنی نگرفته اند و از رفراندوم، سکولاریسم، و برچیده شدن نظام جمهوری اسلامی سخن به میان نمی آورند تنها یک دلیل دارد و آن هم باور ایشان به امر دخالت دین در سیاست و زندگی مردم است. یعنی کاری که 32 سال ج.ا با ایران و ایرانیها انجام داد و به نظر می رسد که اصلاح طلبان هم مخالفتی با آن ندارند. ما در این روزهای حساس نیاز به این داریم که اگر کسی خواسته یا نا خواسته نامش بر سر زبانها می افتد کاری بنیادین برای رهایی مردم از این همه مشکلات سیاسی و اقتصادی انجام دهد. هدف از سخن گفتن در مورد آقای موسوی و عملکرد ایشان نقد رفتار گذشته نیست بلکه یادآوری گذشته و مقایسه با حال ایشان است که به باورمندان ایشان یادآوری کنیم که ایشان تغییری در رفتار و تفکرات خودشان نداده اند و این شما هستید که می خواهید به خویش بقبولانید که "خیر، انشاالله که گربه است"
آن کسی که تو را نقد می کند الزامن دشمن تو نیست. با شعار الله و اکبر نمی توان به نبرد با دکان داران دینی رفت. همانگونه که آقای موسوی با انتخاب رنگ سبز و پیوند دادن آن به امامان و پیامبران اسلامی بین مخالفان دیندار و بی دین جمهوری اسلامی خط کشیدند، طرفداران اصلاحات و موسوی هم در داخل مردم، با رفتار خود راه را برای سرکوب بهتر مردم توسط مزدوران حکومتی هموار می کنند.
نقد هواداران دو آتشه میر حسین موسوی هم نشان از دشمنی مخالفان موسوی با ایشان ندارد. فقط به خاطر داشته باشید که اگر همین چراغ امید هم که از سال گذشته در دلها روشن شده با رفتار سرکردگان اصلاح طلبی به خاموشی گرایید آنوقت انتظار یک "ایران استالینی" برای هفتاد سال آینده را داشته باشید.
Last update: 23-05-2010 17:09
|
